پند در فن نقشه کشی

پند در فن نقشه کشی

تـو انـدر زیـر ســقف آســـمانی / اگـــر خـواهی کنـی پــر هـر دهانی

که از فضل و کمال و مهر و جویت / ســــر آمـــد گـردی انــدر نـوجـوانی

در آن چـهـرت ز افکارت بخواندم / تــلاشـت باشــد ایـن تـا بـه بـدانی

روانـت پـاک بود کــز مهر استاد / به تــو گــــویا نمـــود رمــز نـهانی

کلیــد رمـــز معلـومـــات خـود را / بـه تـو بخشــیده است تا قدر دانی

تـو ایـن شـــه راه دانش را به پیما / به فکر اندر سرت کن نقشه خوانی

بگیــر در راســتین دستت قلــم را / عمود بر شـیـت کاغـــذ تـا تـوانی

عنـان گونیــا را بـر دسـت چپ نه / بــه روی تــی بـلـــغــزان تــا تـوانی

اگر خواهی که کارت خوب گـردد / نشـــیـن بــر صـنــدل مـیــز آنچنانی

که پشتت خم گردد و خستگی را / کنی احساس کـه بهتـر می توانی

دهد استاد بر شاگردش چنین پند / بــرو پیشـی کـن از یــاران نـمــانـی

جــواد از مهر باطن این سخن راند / بـه شــاگــردش در ایــام جــوانــی

استاد آویژن